شعر های خاورمیانه

در پایتخت قصه‌های هزار و یک شب
دیکتاتوری را به دار کشیدند

فرودگاه

كیفم را بگردید
                چه فایده ؟
ته جیبم آهی پنهان است كه مدام شنیده :
                                                   ایست !

ولم كنید !
اصلاً با بوته ی تمشك می خوابم و از رو نمی روم
چرا همیشه زنی را نشانه می گیرید
كه دل از دیوار می كند
                   قلبی به پیراهنش سنجاق می كند؟
در چمدانم چیزی نیست
جز گیسوانی كه گناهی نكرده اند
                                          ولم كنید!
خواب دیده ام این دل را از خدا بلندكرده ام كه به فردا نمی رسم
خواب دیده ام آن جا كه می روم
كفش هایم به جمعه می چسبد
نكند تمام زمین خدا سرطان خون دارد ؟

قاصدكی را فال می گیرم و رها می كنم به ماه :
برگرد جمعه ی روزهای بچگی
برگرد با همان پسرك
                           كه بادبادك روییده بود از دستش
و من با تمام ده انگشتی كه بلد بودم
                                                  عاشقش شدم
چرا همیشه زنی را نشانه می گیرید
كه قلبی به پیراهنش سنجاق كرده است ؟

این جا همیشه پرواز معطل است
در تیر و كمان كوچه های جنگ
                              یا دامن گلدار تناب رخت
به هر حال شب پره ها پیر می شوند
دست كم عكس كودكی ام را پس بدهید !
غریب تر از بادبادكی كه در گنجه ماند
مهر می خورم و دلم برای خانه تنگ می شود
آنتن آسمان را نشانه می رود اما
بربند رخت پیراهنم خدا را بغل گرفته است


گراناز موسوی
نقل از کتاب - پابرهنه تا صبح -